اصلا نمی دانستم دارم رکورد می زنم/ حسینی: خودم را برای 5 دقیقه خراب نمی‌کنم

13 ژانویه 2018
بدون نظر

به گزارش “ورزش سه” دقیقه آخری که حسینی داشت رکورد کلین شیت متولی در تاریخ فوتبال ایران را جا به جا می کرد برای او حسابی حاشیه ساز شد.

در دقیقه 52 شوت ترابی با برخورد به صورت حسینی و تیر دروازه به بیرون رفت و در حالی که بازیکنان سایپا منتظر بودند تا ضربه کرنر را بزنند دروازه بان استقلال روی زمین افتاد و تا وقتی که رکورد را شکست هم از جای خود بلند نشد. در این بین شایعاتی به وجود آمده که حسینی برای ثبت این رکورد تاریخی حاضر نشد از زمین بلند شود و این نکته است که دروازه بان جوان استقلال را حسابی ناراحت کرده است.

سید حسین حسینی در این باره گفت: واقعا نمی دانم این شایعات چطور برای من درست شد درحالی که عکس ها نشان می دهد که بینی من بر اساس برخورد توپ شکسته است. بعد از بازی هم به همه نشان دادم که بینی ام کج شده است و این حرف هایی که مطرح می شود به هیچ عنوان نمی تواند صحت داشته باشد.

او ادامه داد: در آن صحنه که این اتفاق برایم افتاد اصلا نمی دانم توپ کجا رفت و خودم هم در اثر برخورد توپ کاملا گیج شده بودم. یکی از بازیکنان می گفت به پهلو دراز بکش تا خون وارد مغزت نشود. شرایط عجیبی بود و اصلا خودم هم نمی دانم چه اتفاقی در آن صحنه برای من رخ داد. 

 

دروازه بان استقلال در مورد این که تا بعد از رکورد شکنی از زمین بلند نشد هم  گفت: باور کنید من اصلا نمی دانستم بازی دقیقه چند است و فقط در 10 ثانیه پایانی که تماشاگران یک صدا ثانیه ها را فریاد می زدند متوجه شدم که رکورد را شکسته ام. من آنقدر درد داشتم که اصلا متوجه رکورد نبودم. 

حسینی در ادامه نسبت به رکودری که به این شکل شکست شد هم می گوید: من 873 دقیقه دروازه استقلال را بسته نگه داشتم و حالا 5 دقیقه کمتر یا بیشتر چه اهمیتی دارم؟ فکر می کنم دقایق بسته نگه داشتن دروازه ام به اندازه کافی خوب بود که نخواهم تمارض کنم. دلیلی هم نداشت که تمارض کنم چون این رکوردها تمام می شود و مهم موفقیت تیم است که ارزش آن برای هر بازیکنی از رکوردهای فردی مهمتر است. مطمئن باشید من به خاطر 5 دقیقه بیشتر و کمتر هرگز خودم را خراب نمی کنم و با تمارض خدوم را زیر سوال نمی برم.

دروازه بان استقلال در پایان در مورد رکورد شکنی اش هم گفت: این رکورد خواست خدا بود ولی کاش با پیروزی استقلال همراه می شد. ناراحتی هواداران از نتیجه من را هم ناراحت کرد و شادی ام تکمیل نشد.

منبع : ورزش 3

آقای معاون! بیا جواب مردم آبادان را بده/ حمله کمالوند به وزارت نفت؛ من خودم وزیرم!

29 دسامبر 2017
بدون نظر

به گزارش “ورزش سه”، فراز کمالوند در نشست خبری بعد از بازی صنعت نفت مقابل سایپا که با پیروزی تیم آبادانی همراه شد حضور یافت و گلایه‌های تندی را از مسئولان وزارت نفت انجام داد. مشروح حرف‌های کمالوند را بخوانید:

تشکر از هواداران
جا دارد یک تشکر ویژه از هواداران‌مان داشته باشم که 90 دقیقه تیم را تشویق کردند. یک تشکر ویژه هم از همسرم دارم که تحمل کرده است. ما دور از یکدیگر هستیم و سهم خودم را از این برد به او تقدیم می‌کنم. خدا را شکر هر سه بازیکن جدید ما خوب بازی کردند و در هفته‌ای که سزار را در اختیار نداشتیم با یک پیروزی پُرگل، شکست تلخ هفته قبل را از یاد بردیم.

رویشان از سنگ پای قزوین هم بیشتر است!
خیلی خوشحالم بعد از اتفاقاتی که در بازی ما برابر استقلال افتاد، در این بازی پیروز شدیم. البته اتفاقات آن بازی طبیعی بود، چون در 10 روز سه بازی مقابل استقلال و پرسپولیس در آزادی انجام دادیم که کار سختی است. برای جبران این خستگی از سه بازیکن جدیدمان استفاده کردیم که خدا را شکر خوب هم جواب دادند. من نمی‌خواهم طعم این پیروزی را تلخ کنم، اما ما شهری داریم در ایران به نام قزوین که این شهر چیزی دارد به نام سنگ پا. مسئولان وزارت نفت، روی‌شان از سنگ پای قزوین هم بیشتر است!

یک کلمه بگویید نمی‌توانیم تیمداری کنیم
خدا شاهد است سنگ پا خریده بودم و می‌خواستم بیاورم به محل نشست خبری، اما آقای فرقانی نگذاشت این کار را انجام دهم. می‌خواستم سنگ‌ پا را بیاورم و بگذارم اینجا و بگویم این وزارت نفت است. آقا، یک کلمه بگویید نمی‌توانیم تیمداری کنیم. برای چی همه را در هچل می‌اندازید و 25 بازیکن را از خانه و آشیانه خود دور می‌کنید. یک بازیکن مادرش مریض است، یک بازیکن خانمش مریض است، یکی دیگر سه دفعه تاریخ عقد و عروسی خود را عقب انداخته است، مسئولان وزارت نفت هم عین خیال‌شان نیست! مسئولان یک تیم را منحل کردند،‌ می‌خواهند یک تیم دیگر را هم منحل کنند.

کیسه دستم می‌گیرم، می‌روم بین مردم
احساس من این است، اگر مسئولان وزارت نفت حمایت کنند، نتایج خوب ما ادامه پیدا می‌کند، اما من تا کی می‌توانم به بازیکنان با حرف انگیزه بدهم؟! هر دفعه تیم را جمع می‌کنم و می‌گویم به خاطر من. من یک دفعه کرار جاسم را از خانه بیرون کشیدم، آیا این درست است؟ وزارت نفت اگر نمی‌تواند تیم‌داری کند، بگوید من صنعت نفت را نمی‌خواهم،‌ والله مردم می‌توانند صنعت نفت را بگردانند. من خودم یک کیسه دستم می‌گیرم و از مردم کمک می‌گیرم، اما وزارت نفت بگوید تیم برای ما نیست و مردم را اسیر خودش نکند.

 

 

 

من خودم وزیرم!
آقای زنگنه، آقای صادق آبادی که مدیرعامل صنعت پخش هستی، دست از سر صنعت نفت بردار. هر چه به سر صنعت نفت آورده‌اید بس است. من از مردم هم می‌خواهم به کسی بی‌احترامی نکنند، تمام مسئولان استانی و نمایندگان زحمت می‌کشند. امام جمعه و مسئولان زحمت می‌کشند، اما کار دست این‌ها نیست. کار دست وزارت نفت است، همین‌هایی که اسم بردم، کسی به نام صادق‌زاده با 32 سال سن اساس تیم صنعت نفت را به‌هم ریخته است! آقای صادق‌زاده بیا آبادان جواب مردم را بده. من نمی‌دانم تو کی هستی،‌ اگر تو معاون وزیری،‌ من خود وزیرم در فوتبال! هر کدام از مربیان حاضر در لیگ برتر یک وزیر هستند.

از آب گل‌آلود ماهی نگیرید
یک مسئله‌ای را هم بگویم. هفته گذشته یک‌سری‌ها یک برداشت بدی راجع‌به آقای عیسی‌زاده (مدیرعامل باشگاه صنعت نفت آبادان) داشتند. من با آقای عیسی‌زاده رفیق هستم و رفت‌وآمد خانوادگی هم با یکدیگر داریم. باعث و بانی آمدن من هم به این شهر ایشان است. اگر ناراحتم، از یک چیز آقای عیسی‌زاده ناراحتم. من به ایشان می‌گویم که «شما باید تو روی‌شان بایستی». آقای عیسی‌زاده کارمند وزارت نفت است و کسی فکر نکند شکافی بین من و عیسی‌زاده وجود دارد. ما با یکدیگر رفت و آمد خانوادگی داریم. عیسی‌زاده تهران می‌آید، میهمان ما می‌شود و من هم همسرم که بعد از دو ماه به اینجا (آبادان) آمده بود، این دو روز میهمان آقای عیسی‌زاده بودیم. کسی از آب گل‌آلود ماهی نگیرد.

به ارواح خاک پدرم امشب به بیمارستان می‌روم
من و آقای عیسی‌زاده گوشت همدیگر را هم بخوریم، استخوان‌‌مان را دور نمی‌اندازیم. همه ما با یکدیگر همسو هستیم. دلخوری من از مسئولان وزارت نفت است. مسئولان وزارت نفت به فریاد این تیم برسند. اگر نمی‌توانند تیم‌داری کنند، یک کلمه بگویند. به آن آقایی که آنجا نشسته هشدار می‌دهم. مردم آبادان آن‌قدر جربزه دارند که تیم را اداره کنند. آنها هشت سال جلوی عراق ایستادند، تیم‌داری که برای‌شان چیزی نیست. من کیسه دستم می‌گیرم، پول تیم را از مردم جمع می‌کنم. دست از سر ما بردارند بابا. به قرآن مجید، به ارواح خاک پدرم، الان می‌روم بیمارستان که نوار قلبی بگیرم. اگر یک نفر اینجا سکته کرد و مرد، چه کسی می‌خواهد جواب بدهد؟! این که نشد! با دست خالی بهترین نتایج تاریخ صنعت نفت را گرفتیم، الان در رده پنجم هستیم و به نیمه نهایی جام حذفی هم رسیدیم. دیگر چه‌کار کنیم؟! ما با چوب به جنگ مسلسل می‌رویم.

بیایید و جواب بدهید!
اگر فوتبال می‌خواست با منطق جلو برود، منطق این نیست که اینجای جدول باشیم. منطق این را می‌گوید که ما باید مثل هر سال آویزان باشیم و با استرس سقوط جلو برویم. این بچه‌ها گناه دارند. حیثیت من پیش بچه‌های تیم رفته است. من به همه گفتم که به این تیم بیایند. کرار، شیمبا، مرتضی اسدی و … را من به اینجا آوردم، اما الان شرمنده‌ همه آنها و خانواده‌های‌شان هستم. نمی‌توانم در چشم زن و بچه‌ آنها نگاه کنم. هفته گذشته همسر سه نفر از بازیکنان نصف شب به خانه من آمدند که ما مشکل داریم. آقای صادق‌آبادی! بیا و جواب اینها را بده. روز اول مگر نمی‌دانستی اینجا صنعت نفت آبادان است؟ تکلیف ما را روشن کن. خوشبختانه امام جمعه و نمایندگان مجلس پشت تیم آمد‌ه‌اند. یک تشکر هم از آقای زمانی در منطقه آزاد آبادان می‌کنم. اگر منطقه آزاد نبود، ما الان پول سفرهای‌مان را هم نداشتیم.

اسدی ستون تیم ما است
خیمه‌گاه، یک ستون می‌خواهد. ستون تیم ما مرتضی اسدی است که خدا را شکر امروز برگشت و مشکلات‌مان حل شد. آنهایی که 15 هفته آن پشت می‌ایستادید و فحش می‌دادید. اگرچه من می‌دانم آن تعدادی که آدم تیر می‌کنند و می‌فرستند به کنفرانس خبری قبل بازی که با من کل‌کل کند، آن سنگ پایی که گفتم روی مسئولان وزارت نفت از آن بیشتر است، برای آنها زبرتر است! آنها که از رو نمی‌روند، آنها بدتر از این مسئولان هستند. منتهی خوشبختانه یک اتفاقی در این شهر افتاده است. من تا به حال ندیده‌ام که هواداران این‌طور پشت تیم باشند. ما یک زمانی در تبریز گل می‌خوردیم، فرهنگ شده بود که مردم «عیبی یوخ، عیبی یوخ» می‌گفتند. آن فرهنگ الان به آبادان آمده است. من شرمنده شدم که مردم پس از بازی استقلال آن‌قدر ما را تشویق کردند. سخت است تیمی را به جریان بازی برگرداند که پنج روز پیش چهار گل خورده. شما (خبرنگاران) هم کمک کنید. اگر تیم ما آسیایی شود، خبرنگاران، مردم و شهر ما هم آسیایی می‌شوند.

شاید استقلال را ببریم
من به بازیکنان تیمم گفتم که جام حذفی به یک توپ بستگی دارد. ممکن است یک توپ وارد گل شود و ما جام را از دست بدهیم. ما روی لیگ حساب باز کرد‌ه‌ایم. اصلاً ممکن است ما مقابل یک تیم گل بخوریم و جام حذفی را از دست بدهیم. اصلاً شاید استقلال را بردیم, چه تضمینی وجود دارد که فینال را ببریم؟! مطمئن باشید در لیگ با تمام توان تلاش می‌کنیم و خداراشکر که در این بازی هم به پیروزی رسیدیم. البته پنالتی سایپا که خدا کمک کرد و گل نشد روی عملکرد ما تأثیر زیادی داشت.

مصدومیت کرار
الان نمی‌شود چیزی گفت. باید 24 ساعت بگذرد. ان‌شاءالله مصدومیتش کشیدگی نباشد و زود به تیم برگردد.

نمی‌توانم همه را بازی دهیم
ما یا باید یک نامه به فیفا بزنیم و درخواست کنیم تا با 25 بازیکن بازی کنیم، اما اگر بخواهیم با 11 بازیکن بازی کنیم،‌ آیا شما می‌توانید، آگوستو سزار، مگنو باتیستا و زبیر نیک‌نفس را بیرون بگذارید؟ هافبک وسط های ما الان این بازیکنان و کرار جاسم هستند. در مورد اینکه این بازیکن هم چرا در تیم‌های رده جوانان بازی نمی‌کند، من که نمی‌توانم به زور بگویم این بازیکن را در آن رده بازی دهند. ضمن اینکه طاها شریعتی هم بازیکن تیم ملی است، اما در سایپا بازی نمی‌کند. من اگر مگنو و کرار را داخل زمین نگذارم، همین مردم به ما چه می‌گویند؟ فقط در یک صورت می‌توانیم این بازیکنان را بازی دهیم،‌ آن هم اینکه استقلال را شکست دهیم و بعد خیال من راحت شود.

می‌گفتند فراز دنبال دردسر است

بدون تعارف بگویم تا زمانی که ما شانس سهمیه داشته باشیم، من اهل ریسک نیستم. مردم یک دید دارند،‌ مربی یک دید دیگر، مطمئن باشید یک مربی دوست دارد، تیمش ببرد، ممکن است اشتباه هم کنم. همیشه به بازیکنانم گفته‌ام کسی فکر نکند،‌ چون بازی نمی‌کند،‌ ضعیف است. این دیگر سلیقه است. سلیقه من ممکن است یک چیزی را بگوید، اما مهم یک چیز دیگر باشد. مهم این است که خدایی نکرده حق را ناحق نکنیم. من از یک نوع سبک خوشم می‌آید. روزی که کرار را به اینجا آوردم، یادتان است چه چیزهایی می‌گفتند؟ می‌گفتند «او می‌آید، شلوغ می‌کند، اخراج می‌شود، اِل می‌شود، بِل می‌شود» اما چه شد؟ بعد خواستم سوشا مکانی را بیاورم، گفتند «وای، سوشا؟!» روزی که من می‌خواستم شیث رضایی را به شهرداری تبریز ببرم، شهردار تبریز گفت «می‌خواهی شیث را بیاوری؟!»، گفتم «بله، مگر چه می‌شود؟!» الان به من می‌گویند «تو دنبال دردسری». اما اینها دردسر نیستند. کار کردن با امثال اینها آسان است. اینها بچه‌های خوبی هستند. کرار به هیچ صراطی مستقیم نمی‌شود.

آقای وزیر! اینجا آبادان است
من یه کلمه به او می‌گویم، همه چیز مثل پول حل می‌شود. انرژی را روی این بگذاریم که بفهمانیم آقای وزیر! آقای معاون وزیر! اینجا آبادان است و صنعت نفت با نفت تهران فرق می‌کند. اینجا تهران نیست که 8 تیم داشته باشد. مردم عاشق تیم‌شان هستند. یک کلمه بگویند تیم‌داری نمی‌کنیم، من می‌دانم پول تیم را چطور فراهم می‌کنم.

در پایان نشست خبری نیز خبرنگاران برای کمالوند دست زدند.

منبع : ورزش 3

کونته: بخواهم به جنگ بروم ویدال را با خودم می برم!

27 دسامبر 2017
بدون نظر

 

به گزارش “ورزش سه”، دیروز کونته در کنفرانس مطبوعاتی خود به تمجید از شاگرد سابق خود در یوونتوس پرداخت و مدتی قبل نیز نشریه کیکر ادعا کرد که ویدال به زودی به چلسی ملحق خواهد شد.

 

 

کونته و ویدال رابطه بسیار خوبی با هم دارند و ستاره شیلیایی در سال 2011 در حالیکه در آستانه انتقال به بایرن بود، بعد از مذاکره با کونته به یوونتوس ملحق شد.

 

کونته گفت: “من درباره بازیکنان دیگر تیم ها صحبت نمی کنم. من باید صادق باشم پس حق صحبت کردن در مورد یک بازیکن تیم دیگر را ندارم به خصوص اگر شما سعی کنید این بازیکن را با ما مرتبط سازید.

 

اما آرتورو ویدال یک بازیکن فوق العاده است که من احترام زیادی برای او قائل هستم و ما چندین فصل در یوونتوس را در کنار هم پشت سر گذشتیم. اگر قرار باشد من راهی جنگ بشوم، علاقه دارم ویدال در کنار من باشد.”

منبع : ورزش 3

به خودم حق نمی دهم از بازیکنان ناراضی باشم/ برانکو: عمیقا ناراحت و غمگین هستم 

20 دسامبر 2017
بدون نظر

به گزارش “ورزش سه”، برانکو ایوانکوویچ در حاشیه تمرین امروز پرسپولیسی ها در رابطه با دیدار این تیم برابر صنعت نفت آبادان به صحبت پرداخت. 

 

به خودم حق نمی دهم از بازیکنان ناراضی باشم

پرسپولیس بعد از مدت ها به نتیجه خوب دست پیدا نکرد. من خیلی خیلی ناراحت و غمگین هستم که نتوانستیم از این مرحله بگذریم. البته نمی توانم از بازیکنان عصبانی باشم چرا که از زمانی که من آمدم آنقدر خوب کار کردند که به خودم حق نمی دهم از آنها عصبانی باشم. به این خاطر ناراحت و غمگین هستم که می خواستیم تا آخر راه برویم. 

ادامه دارد…

منبع : ورزش 3

امکانات بدهید، من هم می توانم مثل تالاخادزه وزنه بزنم/ علی حسینی: از ناراحتی بهداد، خوشحالی مدال خودم یادم رفت

9 دسامبر 2017
بدون نظر

به گزارش “ورزش سه”، بازگشت سعید علی حسینی در آستانه ۳۰ سالگی تقریبا یک اتفاق غیرممکن بود که با تلاش و غیرت این وزنه بردار اردبیلی ممکن شد. او که به دلیل محرومیت ۸ سال از وزنه برداری دور شده بود و کسی فکرش را نمی کرد که بازگشتی برای او در کار باشد، در مسابقات جهانی ۲۰۱۷ توانست روی سکوی دوم قرار بگیرد.

با اینکه علی حسینی در رده جوانان تجربه سکوی جهانی را داشت؛ اما برای اولین بار بود که او در رده بزرگسالان روی سکو می رود. می توانستیم از چهره سعید احساسش رو به راحتی درک کنیم؛ او بغض کرده بود و حالا به موفقیت های بیشتر در‌ آینده فکر می کرد. 

در ادامه مشروح صحبت های سعید علی حسینی را در گفت و گو با خبرنگار “ورزش سه” می خوانید. 

 

رفقای خارجی من مربی شده بودند!

بعد از ۸ سال در مسابقات جهانی حاضر شده بودم و خیلی از وزنه بردارانی که هم نسل من بودند، الان مربی هستند. آنها که مرا دیدند و شناختند، از اینکه بعد از یک محرومیت طولانی مدت برگشته بودم، تعجب کردند. مثلا مربی لتونی و ازبکستان جزو همدوره های من بودند. آنها بعد از گرفتن مدال به من تبریک گفتند. 

 

مصدومیت زانو ذهنم را خراب کرد

همه چیز برای من خوب پیش می رفت؛ تا اینکه در رکوردگیری بابلسر زانوی من دچار التهاب شد. این اتفاق ذهن مرا خراب کرد و باعث شد چند هفته قبل از مسابقات جهانی تمرین سنگین نکنم. حتی در آمریکا هم به خودم فشار نیاوردم و گفتم تنها یک روز به زانوی مصدومم فشار می آورم که روز مسابقه است. 

 

می توانستم خیلی بالاتر از ۲۰۳ کیلوگرم بزنم

قطعا بعد از ۸ سال دوری برای رفتن دوباره روی تخته جهانی استرس داشتم. با این حال آن مصدومیتی که گفتم، اذیتم می کرد. اگر حرکت اول و دوم من که ۲۰۳ کیلوگرم را روی زمین انداختم، نگاه کنید، می بینید که پاهایم تکان نمی خورد. خارج شدن بدنم از فرم ایده آل باعث شد رکوردهایم پایین بیاید وگرنه خیلی بالاتر از این وزنه ها را در تمرینات زده بودم. خدا را شکر که بار سوم توانستم ۲۰۳ را بزنم و در جدول بمانم. 

 

 

در دوضرب کمتر ریسک کردم

وقتی آن اتفاقات در یکضرب برایم رخ داد و ۲ حرکت را از دست دادم، در دوضرب سعی کردم کمتر ریسک کنم. به خاطر همین با ۲۳۶ کیلوگرم شروع کردم و شرایط خیلی بهتر شد. اولین حرکت برای هر وزنه بردار سخت است و دیدید که بهداد هم نتوانست ۲۴۲ را برای اولین حرکت خود بالای سر ببرد و رد شد. 

 

من و بهداد برای طلا رفته بودیم

باور کنید من و بهداد سلیمی برای مدال طلا تمرین کردیم و به مسابقات رفتیم. شخصا اگر این مصدومیت برایم به وجود نمی آمد و سیر صعودی ام را در تمرینات ادامه می دادم، می توانستم مدال طلا هم بگیرم. در مجموع این مدال نقره هم بعد از ۸ سال دوری برای من مثبت بود. خدا را شکر می کنم و به راهم ادامه خواهم داد.

 

 

گرجستان، تالاخادزه را نماد کشورش می کند

باید قبول کنیم که تالاخادزه وزنه بردار خوبی است و کیفیت بالایی دارد. البته دلیلش هم مشخص است؛ اینکه گرجستان به او نگاه ویژه تری دارد. می خواهند این وزنه بردار را به عنوان نماد کشورشان معرفی کنند. بالاخره یک ورزشکار باکیفیت پیدا کردند و روی او کار می کنند. کسب عنوان قویترین مرد جهان هم ارزش بسیار بالایی دارد. 

 

چرا باید ۳ هفته درگیر مصدومیت باشم؟

شاید خیلی ها نمی دانند؛ اما من و بهداد سلیمی هم در تمرینات به رکوردهای خوبی رسیدیم. من در ۲۰ سالگی ۲۱۵ کیلوگرم در یکضرب و ۲۶۰ کیلوگرم در دوضرب زدم. با این حال امکاناتی که در اختیار وزنه برداران خارجی است، با ما متفاوت است. اگر ماساژور و فیزیوتراپ خوب داشته باشیم، چرا باید من ۳ هفته درگیر مصدومیت زانویم باشم؟ وقتی بهداد قبل از المپیک دچار مصدومیت شد، همه بسیج شدند تا او موفق شود. بهداد هم با شکستن رکورد یکضرب جهان پاسخ زحمات آنها را داد. با این حال به نظرم همیشه باید همینطور  باشد، نه فقط در موارد خاص. 

 

سطح رقابت فوق سنگین بسیار بالا بود

با اینکه برخی می گفتند با محرومیت چند کشور سطح مسابقات پایین آمده؛ اما سطح رقابت های دسته فوق سنگین بسیار بالا بود. در حرکت دوضرب مسابقات المپیک کسی از ۲۴۰ کیلوگرم بالاتر نیامد؛ اما در آمریکا وزنه برداران دیگر هم تا بالای ۲۵۰ کیلوگرم وزنه زدند. حتی اگر وزنه برداران برزیل و ازبکستانی می توانستند در دوضرب حرکت آخر خود را موفق بزنند، من اصلا روی سکو نمی رفتم. 

 

از ناراحتی بهداد، یادم رفت خوشحالی کنم

 

متاسفانه اتفاقاتی برای بهداد سلیمی رخ داد که ناراحت کننده بود. هیات ژوری دستش باز است و می تواند رای را برگرداند. در وزنه برداری هم شرایط اینگونه است و بعد از رد شدن حرکت اول بهداد، روی او فشار روانی ایجاد شد. بهداد برای بهترین مدال آمده بود؛ اما داوران طوری تصمیم گرفتند که او به حقش نرسید. بعد از این اتفاق آنقدر جو احساسی و ناراحت کننده ای در پشت صحنه پیش آمد که من یادم رفت به خاطر مدال خودم خوشحالی کنم و ناراحت بهداد بودم. 

 

 

امیدوارم سلیمی منصرف شود

من از همان بعد از مسابقه تا وقتی که به تهران رسیدیم، کنار بهداد سلیمی بودم؛ اما سعی کردیم دیگر درباره وزنه برداری صحبت نکنیم. او ناراحت بود و من نمی خواستم بیشتر از این ناراحت شود. درباره خداحافظی اش اصلا صحبتی نکردم، اگرچه رییس فدراسیون و کادرفنی با او صحبت کردند. امیدوارم که سلیمی از تصمیمش منصرف شود، چون حرفه ای است و می تواند بازهم موفقیت هایی به دست آورد. 

 

هدف بزرگم مدال المپیک است

به امید خدا می خواهم تا المپیک ۲۰۲۰ به وزنه برداری حرفه ای ادامه دهم. اگر مشکلی پیش نیاید و بتوانم آمادگی ام را حفظ کنم، هدف بزرگم رفتن روی سکوی المپیک است. فعلا باید کمی استراحت کنم و بعد از آن ببینیم که برنامه های تیم ملی برای سال آینده چیست.

 

باید به وزنه برداری نگاه ویژه ای شود

قبل از اعزام که وزیر ورزش در اردوی تیم ملی حاضر شده بود، با او صحبت کردیم و گفتیم که این تیم چقدر توانایی دارد. ما برای اولین بار قهرمان جهان شدیم و نیاز به توجه ویژه ای داریم که باید به وزنه برداری شود. برای بازی های آسیایی سال آینده علاوه بر قهرمان هایی مثل بهداد سلیمی، کیانوش رستمی و سهراب مرادی، نفرات دیگری مثل من، ایوب موسوی و علی هاشمی می توانیم افتخارآفرینی کنیم. باید بودجه لازم برای فدراسیون در نظر گرفته شود و فدراسیون هم مدیریت بهتری داشته باشد.

منبع : ورزش 3